Gdy już zgasną wszystkie światła I nie ma już nic Tylko lęki Tylko lęki I strach Ciemność jest tylko brakiem światła A tu naprawdę nie ma już nic Tylko lęki Tylko lęki I strach Irracjonalny i nienazwany Bez formy, kształtu, imienia Wszechmocny, nieskończony Doskonały strach Nie ma tu czasu ani powietrza Minuty zamierają Duszą się Opadają W niebyt Bo tu nie ma już nic Lęk przed utratą zniechęca mnie do posiadania A to co już mam, wiem, że kiedyś stracę Więc nie mam już nic Forma, entelechia, byt Nikt nie jest naprawdę wolny Wolni mogą być tylko szaleńcy Nie widzę tu już żadnej przestrzeni Nie czuję tu już nic Tylko lęki Tylko lęki I strach Nie chcę walczyć ani rozpaczać Już tylko bezmiar pustki Czerń nieba I brak gwiazd Już nie zostało nic
