Ég var eitt sinn barn, alveg eins og þIð En myrkrið gleypti mig alla Lét mig falla í nýstingskalt tómið Fraus, en nú er ég laus
Ég er rödd sem var bæld niður í hundruði ára Af kuldanum kvödd í holdgervi tára Kökkul í háls, en nú er ég frjáls Og ég frýs ykkar brothættu sálir Er ég rís upp úr öldunum, hál eins og ís Brjáluð og brýst út í brimkenndan dans Ég er ekki lengur hans
Ég er kælan mikla Komin á kreik, í kvikyndisleik Gerð til að kvelja, meðal manna dvelja Er ég frysti, rist´ykkur á hol
Mála bjarta veröld ykkar svarta Ég er kveðskapur brotinna hjarta
