Ἐπορευόμην ἐν βίῳ, ἄνευ ὁδοῦ, ἄνευ σκοποῦ
ψυχὴ κενή, ἐν τῇ δαπάνῃ τῇ βαθυτάτῃ
Ἀπώλεσα ἐλπίδα, ἀπώλεσα νοῦν
τὸ σὸν χαῖρε ἔσχισε τὴν ἐμὴν καρδίαν
Ἐπειράθημεν στρέφειν, πείθομαι ὅτι ἐπειράθην
ἀλλὰ ἡ μοῖρα ἡ ὠμή, ἔθηκεν τὸν νόμον αὐτῆς ἡμῖν
Τὸ τραῦμα τοῦτο οὐ κλείεται, ὁ χρόνος ἤδη παρῆλθεν
καὶ τὸ αἷμα ῥέον, οὐδέποτε ἔστη
Ἐκ τοσοῦδε πάθους, ὁρῶ σε πάλιν
καὶ ὁ φόβος τῆς ἀρνήσεως παραλύει τοὺς πόδας μου
Ἀλλὰ δύναμιν κτίζω, καὶ ἡ φωνὴ τρέμει
Ὦ φιλτάτη, πῶς ἔχεις: Ō philtátē, pôs écheis?
Φίλημα τῆς ψυχῆς, ὑποσχέσεως καὶ γνώμης
Καὶ εὐθὺς μετὰ τὴν ἱκεσίαν, ἐγείρομαι
Τὸ προσκεφάλαιον ὑγρόν, ἡ κλίνη ψυχρά
Μόνον Μοδὸν Ὄναρ ἦν, οὐδὲν πλέον
