Taki zwykły dom
Sąsiedzi, ty i ja
Dziesiątki innych
Mieszka, ale wiesz
Od kilku dobrych lat
Witam cię
Przez to okno
Zawsze stoisz w nim
I tak myślę
Że ty sama i ja sam
Mamy psy, może zechcą razem wyjść?
Zardzewiałaś w oknie
Twarz od łez Ci moknie
Stoisz tak od zimy
Nie chcę ci się wtrącać
Z nostalgii wytrącać
Sam nie mam rodziny
Nie wiem czy wiesz
Że wczoraj, tam gdzie trzepak stał
Ktoś ławeczkę ustawił
W akacji białych gęstych kwiatach, nam
Dlatego piszę list
Bo szkoda, serio, wiesz?
Że tylko nasze psy
Poznały się, my, nie
Muszę nas rozhuśtać
Rozkołysać żądze
Spuszczam je z łańcucha
Nie bój tylko, spoko
Nie sięgam wysoko
Słowo, a zapomnę
Na co puste objęcia
Gorzka radość z listów tych i zdjęć
Tych wiszących na ścianach, tych w ramkach
Dziś już nie są warte nic
